Als je hart op fluisterstand leeft
In deze blog neem ik je mee in de stille honger naar emotioneel contact en hoe je opnieuw kunt leren luisteren naar wat er van binnen gehoord wil worden.
Soms merk je het niet eens meteen. Je functioneert, praat, lacht op de juiste momenten en doet wat er van je gevraagd wordt. Maar ergens onderweg is er iets stiller geworden van binnen. Alsof je gevoelens niet verdwenen zijn, maar zachter zijn gaan spreken. Voorzichtiger. Vermoeider misschien. Emotioneel eenzaam zijn gaat niet alleen over alleen zijn. Het gaat over het gemis aan echte bedding. Aan gezien worden zonder masker. Aan iemand bij wie je niet hoeft uit te leggen waarom je moe bent van sterk zijn. Hoe langer die verbinding ontbreekt, hoe meer het hart zich aanpast. Niet door harder te roepen, maar juist door te fluisteren.
Ik werd geraakt door een zin van Dr. Sue Johnson (2012):“In de 21e eeuw is een liefdesrelatie de centrale emotionele relatie geworden in het leven van de meeste mensen.". In Nederland zijn we veel sociaal kapitaal kwijtgeraakt. van één voor allen naar individualisme. Naar gemeenschappen die soms nog maar uit twee mensen bestaan.
Zelf heb ik emotionele eenzaamheid gekend, terwijl ik omringd was door veel mensen. Dat was misschien wel het meest verwarrende eraan. Niet elk netwerk vangt je op. Sommige contacten houden je vooral bezig, terwijl je hart ondertussen ongezien blijft. Ook wellicht, omdat je het zelf niet kan of durft te laten zien. Als pleaser was ik sterk afgestemd op anderen. Daardoor raakte ik verwijderd van mijn eigen behoeften. Ik was voortdurend in relatie, maar zelden echt in ontmoeting met mezelf. Dat geeft een subtiele leegte die moeilijk uit te leggen is. Mijn aanpassingsvermogen was groot. Mijn glimlach, het zorgen voor de ander en het stellen van vragen aan die ander gingen me goed af. Toen dit onbewuste patroon bewust werd, kon ik kiezen om het anders te gaan doen.
In mijn werk als verpleegkundige zie ik mensen stoppen met eten en drinken/leven, omdat de loden eenzaamheid ondraaglijk wordt. Bij de voedselbank zie ik hoe financiële problemen, eenzaamheid versterken. In mijn praktijk ontmoet ik mensen met burn-outklachten, depressie, relatieproblemen en een diep gevoel van uit verbinding zijn, met zichzelf én hun omgeving.
Het is een persoonlijk en een maatschappelijk probleem. Er is nabijheid, maar weinig bedding. Contact, maar weinig echte ontmoeting.
Een hart dat lang op fluisterstand heeft geleefd, schreeuwt meestal niet ineens om aandacht. Het laat zich eerder voelen in kleine signalen: vermoeidheid, leegte, prikkelbaarheid, heimwee zonder duidelijke reden of het gevoel dat je “aan” staat, maar niet echt leeft. Opnieuw leren luisteren naar je eigen hart kan beginnen met eenvoudige vragen:
Wat voel ik eigenlijk écht?
Waar verlang ik naar?
Wanneer voel ik me levend?
Waar ben ik mezelf kwijtgeraakt?
Niet om direct antwoorden te forceren, maar om ruimte te maken voor wat lang geen plek kreeg. Stil te worden bij wat je voelt, verlangt en nodig hebt. Niet meer hoeven 'verdwijnen' om verbonden te zijn
Verbinding met de ander begint waar het contact met jezelf hersteld wordt.
Reactie plaatsen
Reacties